Een column van Filantroop
De vervolging van Wilders is ondanks wat het lijkt in werkelijkheid een poging een belangrijk deel van het electoraat op sterk water te zetten, op te sluiten in een moreel Goelag, uit te sluiten van het democratisch proces. Zou het gezamenlijke anti-Wilders-front slagen met het "kaltstellen" van deze politicus, dan kan men er zeker van zijn dat de ontstane leegte opgevuld wordt door een nieuwe politieke luis in de pels van links en weldenkend Nederland.
Dat in de jaren tachtig Hans Janmaat met zijn Centrumpartij electoraal succes behaalde in juist de doelwijken van het socialisme was binnen het linkse geweten maar moeilijk te verkroppen. En Jan met de pet werd dan ook meteen bij het grofvuil van het klootjesvolk bijgezet. Het idealiseren van het proletariaat was voorgoed voorbij nu bleek dat de oorspronkelijk links stemmend arbeider ook al “racistisch” was.
Vanaf dat moment werd begonnen de sociale onderlaag van Nederland te verguizen vanwege de politieke insubordinatie. De oorspronkelijke bevolking van de achterstandswijken zag eindelijk in dat linkse politiek zich niet langer voor hen inzette, maar carte blanche gaf aan de nieuwe Nederlanders. In die achterstandwijken werden toen de eerste bruggenhoofden van het tot dan onzichtbare electoraat geslagen.
Bij het bestrijden van Hans Janmaat heeft het zich een tijdje stil gehouden. Links knorde van genot, en bleef goedkeurend toezien hoe de achterstandswijken verder werden volgestouwd om de massa-immigratie te kunnen consolideren en er woongenot voor te genereren. Een belangrijk deel van de oorspronkelijke bevolking trok weg en werd op kosten gejaagd om zich een alternatief woongerief te verwerven.
De schrik sloeg bij links en weldenkend Nederland om het hart toen de ontheemde autochtoon in Pim Fortuyn de megafoon van zijn verontrusting herkende. In een mum van tijd stapelde zich vanuit een vergeten hoek een electoraat op waar links en weldenkend Nederland zich een beroerte van schrok. Daar dacht men nog tientallen jaren door te kunnen gaan met liefdewerk voor de zich elders ongelukkig voelende medemens, die in Nederland een gastvrij eldorado vond en vanwege de optimistische tamtam daarover massaal naar hier toog.
Dat er een hele bevolkingsgroep voor verstoten werd zag men gemakshalve over het hoofd. Om nog maar te zwijgen over de enorme kostenlast die de massa-immigratie de Nederlander uit de zak klopte, maar die van de goedhartige Eberhard van der Laan om voor de hand liggende redenen niet uitgerekend mag worden. Ook de criminaliteitsinvloeden door de massa-immigratie werd onder de handgeweven karpetten van het politieke establishment geschoven want slapende honden blaffen niet.
De opkomst van Pim Fortuyn bracht een hele machinerie in werking die het beeld moest opwerpen dat de goddelijke kale niet een verstoten volksdeel vertegenwoordigde, maar het nieuwe fascisme belichaamde. De moord op Fortuyn door een verweesde GroenLinkser schonk opluchting in de gelederen van links en weldenkend Nederland, maar die pret was echter van korte duur. De massale onvrede was niet te restaureren met een moord op een politieke leider maar bleef als een veenbrand doorsmeulen, hoewel er al op grote schaal achterovergeleund werd met de gedachte dat het tij met de rouwstoet van Fortuyn gekeerd was.
In de linkse pers verschenen geringschattende stukjes over de bloemengooiende en emotioneel bewogen applaudisserende onderbuik die Fortuyn de laatste eer bewees. Maar het volk kroop niet met de staart tussen de benen terug in het hok, maar zocht naar nieuwe helden die bereid waren voor ze door het vuur te gaan.
Binnen een half jaar na de moord op Fortuyn werd de aanval opnieuw geopend op de dissidenten van het multiculturalisme. Nu op islamcritici als Paul Cliteur, Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh. Want ieder vonkje dat oplaaide moest met man en macht geblust worden. De een besloot voortaan zijn mond te houden, de ander verdween naar het buitenland, de derde werd om zeep geholpen.
Tijdens het vorige kabinet Balkenende gaf een nieuwe held die het ontheemde en wondenlikkende electoraat stem gaf acte de présence. De minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, Rita Verdonk, die na eindeloze jaren van immigratiepolitiek het tij eindelijk trachtte te keren werd overspoeld door een linkse hetze, waarbij vergelijkingen met Hitler en Mengele zelfs niet geschuwd werden. Maar nu met een bijstand van rechtgeaarde christendemocraten, die halsstarrig zwegen over de christenenvervolging in de moslimlanden, maar Verdonk een hardvochtig beleid verweten.
Terwijl haar ambtsgenoot Agnes van Ardenne het genocideregime van Soedan doodleuk geld uit de zakken van de Nederlandse belastingbetaler doneerde, financierde die tegelijk ook protestfilmpjes tegen het beleid van haar ambtsgenoot. Verdonks beleid werd schaamteloos vergeleken met de Holocaust en ze moest zich dan ook weldra laten beveiligen tegen linkse wraaklust.
In de aanloop van de vervoegde verkiezingen van 22 november 2006 bleek uit peilingen dat het ontheemde electoraat met Rita Verdonk als lijsttrekker van de VVD het huidige kabinet onmogelijk gemaakt zou hebben, met als direct gevolg een restrictief beleid ten aanzien van de massa-immigratie. Achter de schermen echter werd koortsachtig gewerkt aan de verijdeling van haar triomftocht.
Het mocht dus niet zo zijn en de dissidente VVD’er Geert Wilders die de fractie uitgesmeten werd en voor zichzelf begon veroverde met diens PVV een verrassende en niet door peilingen voorspelde 9 Kamerzetels.
Hiermee bewees hij dat het verontruste en ontheemde electoraat niet zozeer Wilders zocht, maar een stem, een woordvoerder, een politieke verdediger van standpunten die ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw tot politiek taboe verklaard werden, en die zodra ze klonken in de kaartenbak van de oud-nazi’s geschoven werden.
Dat deel van het electoraat blijkt niet meer te temmen, te degraderen tot onderbuik, xenofoob, racist, fascist of domrechts, maar heeft net zoals de vrouw, de homo, de invalide en de allochtoon een doorwrocht emancipatieproces doorstaan en laat zich niet meer wegschreeuwen door linkse partijen, de gesubsidieerde discriminatiemeldpunten, de publieke omroepen, de sprekende en schrijvende pers, de politieke en theologische christenheid en de gesubsidieerde allochtonen- en moslimbelangengroepen.
Zou Wilders, of de gehele PVV (om de wensdroom van weldenkend Nederland even te fantaseren), verboden worden dan zouden zijn opvolgers, epigonen en geestverwanten de ontstane leegte meteen opvullen. De één misschien minder goed gebekt, de ander wellicht wat milder in woordgebruik dan Wilders, maar het is nog nooit gelukt om zo’n belangrijk deel van een bevolkingsgroep te muilkorven zonder dat dit tot oproer leidde. In het Derde Rijk en de communistische heilstaten mocht dat misschien succesvol zijn, maar binnen ons democratisch bestel lukt dat niet, ook al laat men geen middel onbenut de randen van het democratisch toegestane af te schuimen om Wilders uit te schakelen.
Ondanks dat de Staat der Nederlanden uit de zakken van de belastingbetaler de klopjacht op het Wilders-electoraat financiert, de publieke omroepen de kiezer tot ander inzicht hersenspoelt, en politici hun verloren posities met het criminaliseren van Wilders proberen te heroveren, heeft het verontruste en ontheemde electoraat zich sociaal weten te verbreden, beslaat het alle lagen van de bevolking, en is het niet meer terug in het hok te trappen. En dat omdat het helemaal niet om of over Wilders gaat maar om de miljoenen Nederlanders die niet langer bereid zijn de verkiezingen te boycotten om in de gemoedsrust van links en weldenkend Nederland tegemoet te komen.
Dat wordt dus nog jaren mokken over het Wilders-electoraat. Of ze gewoon zoals dat in een democratie betamelijk is, ze in een coalitie stem geven en laten vertegenwoordigen door politici die daartoe gekozen zijn.
Maar laten we er maar serieus rekening mee houden dat de voorkeur van links en weldenkend Nederland uitgaat naar de voortzetting van de klopjacht op Wilders en diens electoraat doormiddel van verguizen, nazificeren, criminaliseren en demoniseren.
Tot de islam en z’n trouwe aanhang salonfähig aan het stuurwiel van vadertje staat mee mag draaien. Dat nog liever dan dat het op hol geslagen electoraat een deel van de democratie opeist, zo lijkt men in kringen van links en weldenkend Nederland te verzuchten.
Geplaatst door Joop
Laatste reacties